ജീവിതമെന്ന കവിത

ജീവിത നൗകയും ലക്ഷ്യവും
ജന്മത്തോടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും നീണ്ട യാത്രകൾ സഞ്ചരിച്ച്
എത്തിചേർന്നത് ഏകനായി ഒരു തീരത്തായിരുന്നു.
അവിടെ കണ്ട ഞണ്ടിന്റെ നടപ്പും
ആഴകടലിലെ മുത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും നോക്കി നിന്നു.
വിജന്മായ മരുഭൂമിയിൽ പ്പെട്ടപോലെ അല്ല,
വെള്ളത്തിനു ക്ഷാമമിലെങ്കിലും ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നു.
തിരിഞ്ഞ് നോക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ലെന്ന്
തന്റെ അനുഭവം കുറെ പഠിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
കവിതയും കഥയും കടൽ കടന്ന്
കാറ്റിനോടപ്പം വന്നിട്ടും ഒന്നും മനസിലാക്കുന്നിലായിരുന്നു.
താളത്തിന്റെ സംഗതി എവിടെയോ വെച്ച്
തകിടം മറഞ്ഞ് റീമേക്കിൽ മോടികൂടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ജന്മം എന്ന എന്റെ ബാധ്യത എന്നിൽ നിർവഹിച്ചാൽ
ജീവിതമെന്ന കവിതക്കു രാഗം സാന്ദ്രമായിരുന്നു